Peru ligt centraal in Zuid-Amerika en vormt een logisch knooppunt voor backpackers die een lange reis door het continent maken. Je steekt de grens relatief eenvoudig over vanuit buurlanden zoals Ecuador, Bolivia, Chili en zelfs via de binnenlanden vanuit Brazilië of Colombia. De infrastructuur voor grensoverschrijdend busvervoer is uitstekend ontwikkeld, al vergt de enorme schaal van het Andesgebergte en de Amazone wel wat planningswerk en flexibiliteit.
Over land binnenkomen
Bussen zijn de absolute ruggengraat van het vervoer in Zuid-Amerika. Vanuit de buurlanden rijden comfortabele langeafstandsbussen, vaak uitgerust met stoelen die ver naar achteren of zelfs volledig plat kunnen (semi-cama of cama). De Pan-American Highway maakt de noord-zuidroute langs de kust vanuit Ecuador en Chili relatief vlot. Kom je vanuit Bolivia, dan reis je dwars door de hoogvlaktes van de Andes.
Internationale busritten duren vaak lang; ritten van 24 uur of meer zijn geen uitzondering. Grote maatschappijen zoals Cruz del Sur, Ormeño en internationale lijnen regelen de grensformaliteiten vaak efficiënt. De bus stopt bij de douane, iedereen stapt uit voor de stempels, en je stapt aan de andere kant weer in. Reis je met lokaal vervoer, dan loop je vaak zelf de grens over om aan de andere kant een nieuwe bus of collectivo (gedeelde minibus) te regelen.
Grensovergangen
Peru heeft tientallen grensovergangen, variërend van drukke snelwegposten tot modderige paden in de jungle. Hier is een overzicht van de meest logische routes voor backpackers.
| Buurland | Populairste grensovergang | Logische route | Kenmerk |
|---|---|---|---|
| Ecuador | Huaquillas / Tumbes | Guayaquil ➔ Mancora / Lima | Druk, chaotisch, snelle route naar de kust |
| Ecuador | Macará / La Tina | Loja ➔ Piura | Rustiger, veiliger alternatief voor de kustroute |
| Bolivia | Kasani / Copacabana | La Paz ➔ Puno | Prachtige route langs het Titicacameer |
| Bolivia | Desaguadero | La Paz ➔ Cusco / Lima | Drukke handelsroute, directer maar chaotisch |
| Chili | Chacalluta / Santa Rosa | Arica ➔ Tacna | Zeer strak georganiseerd, veel collectivo's |
Vanuit Ecuador (Noorden)
De meeste reizigers nemen de grensovergang bij Huaquillas, omdat dit de snelste weg is naar de noordelijke stranden van Peru (zoals Mancora) of direct door naar Lima. Deze grens is berucht om chaos en opdringerige geldwisselaars. Een rustiger alternatief is de binnenlandse route via Macará naar Piura. Voor avonturiers is er de afgelegen grensovergang bij La Balsa (Zumba naar San Ignacio), een prachtige maar trage route door de bergen die je uiteindelijk in de buurt van de ruïnes van Kuélap brengt.
Vanuit Bolivia (Zuidoosten)
De grens bij Kasani, vlakbij Copacabana, is de absolute favoriet. Je reist langs de oevers van het Titicacameer en de overgang is overzichtelijk en ingesteld op toeristen. Vanaf de grens is het een korte rit naar Puno in Peru. De andere optie is Desaguadero, een stoffige en hectische handelsstad. Deze route is sneller als je de bus rechtstreeks van La Paz naar Cusco neemt, maar de wachttijden bij de douane kunnen hier door de vele vrachtwagens flink oplopen.
Vanuit Chili (Zuiden)
De oversteek tussen Arica (Chili) en Tacna (Peru) is een van de best georganiseerde grenzen van het continent. Je neemt in Arica een collectivo of bus, de chauffeur helpt vaak met het verzamelen van de paspoorten en douaneformulieren, en binnen een paar uur sta je in Tacna. Vanaf daar pak je eenvoudig een binnenlandse bus door naar Arequipa.
Per boot
Peru delen via de Amazone grenzen met Brazilië en Colombia. De bekendste toegangspoort over water is het drielandenpunt bij Leticia (Colombia), Tabatinga (Brazilië) en Santa Rosa (Peru). Vanaf Santa Rosa reis je over de machtige Amazonerivier naar de junglestad Iquitos in Peru.
Je hebt hier twee opties. De 'lancha rapida' (snelle boot) doet er ongeveer 10 tot 12 uur over. De 'lancha' (trage vrachtboot) is de klassieke backpackerservaring. Je spant je eigen hangmat op het dek en vaart in twee tot drie dagen naar Iquitos. Het is traag, heet en vochtig, maar een onvergetelijke manier om het land binnen te komen.
Neem voor de trage bootreis over de Amazone altijd je eigen hangmat, touwen, flessen water en voldoende snacks mee. De inbegrepen maaltijden op de boot zijn vaak erg eentonig (vooral rijst met kip) en de porties zijn klein.
Ook op de grens met Bolivia speelt water een rol. Hoewel je de grens officieel over land passeert bij Copacabana, combineren veel reizigers dit met een boottocht over het Titicacameer, bijvoorbeeld met een stop op Isla del Sol, voordat ze doorreizen naar Puno.
Te voet of per fiets
Bij veel kleinere grensovergangen, of wanneer je met lokaal vervoer reist, passeer je de daadwerkelijke grens te voet. Bij Desaguadero (Bolivia) en Huaquillas (Ecuador) loop je simpelweg een brug over. Zorg dat je aan de ene kant je exit-stempel haalt, oversteekt, en direct op zoek gaat naar het kantoortje voor je entry-stempel in Peru. Loop hier niet per ongeluk voorbij.
Voor bikepackers is Peru een uitdagende maar waanzinnige bestemming. De noordelijke grensovergang bij La Balsa (Ecuador) is populair onder fietsers omdat er nauwelijks zwaar vrachtverkeer is. Houd er rekening mee dat de hoogtes in de Andes extreem zijn. Zodra je de grens passeert, krijg je te maken met enorme klimpartijen, ijle lucht en onvoorspelbaar weer.
Combinaties
Omdat de geografie van Peru zo extreem is, ontkom je er niet aan om vervoersmiddelen te combineren als je over land reist. Een klassiek voorbeeld is de route vanuit Colombia of Brazilië: je komt per boot aan in Iquitos. Omdat Iquitos niet verbonden is met het wegennet van Peru, moet je vanaf daar vliegen naar Lima of Cusco, óf een dagenlange boottocht maken naar Yurimaguas of Pucallpa om daar pas op het Peruaanse busnetwerk over te stappen.
Zelfs als je alles met de bus doet, combineer je vaak internationale luxe bussen met lokale collectivo's. Je neemt bijvoorbeeld een internationale bus tot aan de grens, wandelt over, en propt jezelf met backpack en al in een lokaal busje om het laatste stuk naar het dichtstbijzijnde transportknooppunt af te leggen.
Praktische tips
De grensovergangen naar Peru zijn over het algemeen soepel, mits je papierwerk op orde is. Nederlanders en Belgen hebben geen visum nodig voor Peru; je krijgt bij de grens een stempel waarmee je doorgaans 90 dagen in het land mag verblijven. Soms vraagt de douanier hoelang je wilt blijven en geeft je exact dat aantal dagen. Vraag altijd vriendelijk om de volle 90 dagen om flexibel te blijven.
Controleer voor vertrek of je een bewijs van uitreis nodig hebt. Officieel eist Peru dat je kunt aantonen dat je het land weer verlaat. Bij landgrenzen wordt hier door de douane zelden naar gevraagd, maar internationale busmaatschappijen (zoals Cruz del Sur) weigeren je soms de toegang tot de bus in het buurland als je geen uitreisticket uit Peru kunt laten zien. Een goedkoop busticket de grens over is vaak al voldoende bewijs.
Zorg dat je bij het naderen van een grens altijd een pen bij de hand hebt voor de douaneformulieren. Wissel daarnaast nooit grote bedragen bij de mannetjes op straat rondom de douanekantoren; de wisselkoersen zijn slecht en de kans op vals geld of een reken-scam is hier aanzienlijk groot. Wissel slechts net genoeg voor je eerste busrit of maaltijd.
Peru kent geen officiële entry- of exitfee bij landgrenzen. Als een beambte of een 'mannetje in uniform' buiten het officiële kantoor om geld vraagt voor een stempel of een formulier, gaat het vrijwel zeker om corruptie of een scam. Blijf vriendelijk, doe alsof je geen Spaans spreekt en vraag om een officieel bonnetje; meestal druipen ze dan vanzelf af. Wel kan het voorkomen dat je op een busterminal in Peru een kleine 'tasa de embarque' (terminalbelasting) van een paar soles moet betalen voordat je de bus in mag. Dit is wél legitiem.